بستن

باغ تالار عروسی مجنون

باغ تالار مجلل نیکان
باغ تالار ایرانی
باغ تالار آدریان
باغ تالار آریانا
باغ تالار عمارت صفا جو
تالار پذیرایی پارسین
باغ تالار ترانه
باغ عمارت فانوس
باغ تالار مجلل امیر
باغ تالار ویان
تالار پذیرایی سرو سعادت آباد
مشاوره انتخاب تالار رایگان
دانلود اپلیکیشن مدیریت عروسی بانک تالار

سفره ی عقد و تاریخچه آن

0

سفره ی عقد و تاریخچه آن

 سفره عقد و تاریخچه آن**banktalar.com

  در فرهنگ لغات فارسی واژه ی عقد به معنی محکم کردن ، گره زدن و پیمان بستن می باشد.

 قدیمی ترین مراسم عروسی ایرانی که در تاریخ ثبت شده است به زمان حمله ی اسکندر مقدونی به ایران باز می گردد که در آن زمان او و لشکریانش با تعداد زیادی از زن های ایرانی به سبک زرتشتی ازدواج کردند.

واژه ی عروس که به معنای سفید می باشد برای اولین بار در ادبیات اوستایی و دوره ی ساسانیان استفاده شده است . در مراسم عقد ، عروس و داماد لباسی سفید ، بلند و چین دار که سمبل خلوص ، بی گناهی و پاکی است را برتن و دو ریسه ی گل به گردن داشتند ، داماد شالی در دست می گرفت و روی پیشانی هر دو خال قرمز می گذاشتند . داماد خالی به شکل خورشید و عروس خالی به شکل قرص ماه بر پیشانی می گذاشتند که این رسم آئین زرتشت در هند و پاکستان هنوز هم پابرجاست .

سفره عقد و تاریخچه آن**banktalar.com

سفره ی عقد روی زمین و رو به طلوع خورشید پهن می شود مراسم عقد باید در طول روشنی هوا برگزار شود تا عروس و داماد را در نور و روشنایی به عقد یکدیگر در آورند.

 طبق رسوم ، سفره ی عقد در خانه ی پدری عروس پهن می شود و در مراسم عقد ، آقای داماد باید سمت راست عروس خانم بنشیند که این نیز به آئین زرتشتی برمی گردد و نشانه ی احترام است . رنگ آمیزی اجزای سفره و نوع چیدمان آن ها زینت بخش سفره است . سفره ی عقد معمولا از جنس ترمه تهیه می شده است .

 در زمان باستان به رنگ سبز پهن می شده . این رنگ مخصوص دین زرتشت و به نشانه ی حیات و جاودانگی بوده است. اما در این روزها از رنگ سفید که نشانه ی پاکی و خلوص است برای سفره عقد استفاده می شود . البته اکثرا رنگ سفره را با لباس عروس هم ست می کنند که ایده ی قشنگی هم می باشد.

 ابتدا مراسم مذهبی انجام می گرفت . بدین صورت که عروس و داماد روبه روی هم می نشستند در حالی که دو نفر پارچه ای همانند پرده بین آنها می گرفتند تا عروس و داماد نتوانند یکدیگر را ببینند. سپس دو روحانی دو سر یک پارچه را دور صندلی آنان گره می زدند که این گره ی نکاح یا یگانگی نام داشت . سپس دست راست عروس و داماد را با ریسمانی هفت بار به هم می بستند و بعد دنباله ی ریسمان را هفت بار دور گره ی نکاح می بستند که به این مراسم پیوند دست ها می گفتند . این کارها سمبل پیوندی ناگسستنی  بوده است و بعد از انجام این مراحل پرده انداخته می شود و عروس و داماد زن و شوهر اعلام می شدند.


نظرات

خوب بود
http://anjomanesalonhayezibaei.com/

میهمان
ارسال نظر جدید